آرماگدونپايگاه خبری،اطلاع رسانی آرماگدون 16 آبان 1391 ساعت 23:16 http://armageddon.ir/vdcb.gb8urhb8wiupr.html -------------------------------------------------- عنوان : طراح اسلام هراسی غرب کیست + تصاویر -------------------------------------------------- دانیل پایپز مؤسس و مدیر "اتاق فکر خاورمیانه" است؛ وی یکی از طرفداران سرسخت دولت ایالات متحده بوده و قائل به وجود نوعی تهدید حیاتی و بالفعل از جانب مسلمانان به تمدن غرب می‌باشد. اهداف مؤسسه وی عبارت است از "تعریف و پیشبرد منافع آمریکا در خاورمیانه ". وی که به عنوان یکی از متخصصان حوزه کشورهای عربی نیز شناخته می شود، فرزند مخالف مشهور شوروی در عصر جنگ سرد، ریچارد پایپز می­ باشد؛ او به شدت سیاست کشورهای عربی را مورد انتقاد قرار داده و بر جنگی تمام عیار علیه تروریسم به منظور به چالش کشیدن کشورهایی نظیر ایران و سوریه پافشاری می کند. وی همچنین به تحریک حزب لیکود در روابط منطقه­ ای این رژیم می­پردازد. متن : دانیل پایپز مؤسس و مدیر "اتاق فکر خاورمیانه" است؛ وی یکی از طرفداران سرسخت دولت ایالات متحده بوده و قائل به وجود نوعی تهدید حیاتی و بالفعل از جانب مسلمانان به تمدن غرب می باشد. اهداف مؤسسه وی عبارت است از "تعریف و پیشبرد منافع آمریکا در خاورمیانه ". وی که به عنوان یکی از متخصصان حوزه کشورهای عربی نیز شناخته می شود، فرزند مخالف مشهور شوروی در عصر جنگ سرد، ریچارد پایپز می باشد؛ او به شدت سیاست کشورهای عربی را مورد انتقاد قرار داده و بر جنگی تمام عیار علیه تروریسم به منظور به چالش کشیدن کشورهایی نظیر ایران و سوریه پافشاری می کند. وی همچنین به تحریک حزب لیکود در روابط منطقه ای این رژیم میپردازد. دنیل پایپزتاریخ تولد: ۹ سپتامبر ۱۹۴۹ مذهب: یهودی سوابق علمی و اجرایی: کارشناس پیشین مؤسسه خاور نزدیک واشنگتن[۱] حامی دایره طلایی کمیته ایالات متحده برای لبنانی آزاد[۲] ستون نویس نیویورک پست[۳] ستون نویس روزنامه جروزالیم پُِست[۴] مدرس پیشین دانشکده نیروی دریایی[۵] مدرس پیشین دانشگاه هاروارد مدرس پیشین دانشگاه شیکاگو مدرس پیشین دانشگاه پنسیلوانیا مدیر مؤسسه تحقیقاتی سیاست خارجی[۶] (۱۹۹۳ـ ۱۹۸۶) یکی از تصویب کنندگان پروژه قرن آمریکایی جدید[۷] یکی از اعضا و عضو هیئت مدیره "جورزلیم سامیت"[۸] مؤسس و مدیر مؤسسه خاورمیانه[۹] فعالیت های دولتی: عضو پیشین هیأت مدیره "مؤسسه صلح ایالات متحده"[۱۰] (۲۰۰۵ ـ ۲۰۰۳) عضو پیشین و نیروی ویژه در حوزه تروریسم "وزارت دفاع"[۱۱] تحصیلات: مدرک دکتری رشته تاریخ از دانشگاه هاروارد (۱۹۷۸) مدرک فوق لیسانس رشته تاریخ از دانشگاه هاروارد (۱۹۷۱) آثار و تألیفات: نظامی گری اسلامی به آمریکا میرسد[۱۲] (۲۰۰۲) سلمان رشدی: رمان، آیت الله و غرب[۱۳] (۱۹۹۰) در راه خدا: اسلام و قدرت سیاسی[۱۴] (۱۹۸۳) مهاجران مسلمان در ایالات متحده آمریکا[۱۵] (۲۰۰۲) سوریه در ورای فرآیند صلح[۱۶] (۱۹۹۵) سوریه بزرگتر: تاریخ یک جاه طلبی[۱۷] (۱۹۹۰) دست پنهان: توهم توهمات توطئه خاورمیانه[۱۸] (۱۹۹۷) سایه طولانی: فرهنگ و سیاست در خاورمیانه[۱۹] (۱۹۹۹) پایپز قائل به وجود نوعی تهدید حیاتی و بالفعل از جانب مسلمانان به تمدن غرب است دانیل پایپز مؤسس و مدیر "اتاق فکر خاورمیانه" است؛ وی یکی از طرفداران سرسخت دولت ایالات متحده بوده و قائل به وجود نوعی تهدید حیاتی و بالفعل از جانب مسلمانان به تمدن غرب می باشد. اهداف مؤسسه وی عبارت است از "تعریف و پیشبرد منافع آمریکا در خاورمیانه ".[۲۰] وی که به عنوان یکی از متخصصان حوزه کشورهای عربی نیز شناخته می شود، فرزند مخالف مشهور شوروی در عصر جنگ سرد، ریچارد پایپز[۲۱] می باشد؛ او به شدت سیاست کشورهای عربی را مورد انتقاد قرار داده و بر جنگی تمام عیار علیه تروریسم به منظور به چالش کشیدن کشورهایی نظیر ایران و سوریه پافشاری می کند. وی همچنین به تحریک حزب لیکود در روابط منطقه ای این رژیم میپردازد. پایپز در بوستون و در ایالت ماساچوست متولد شد. وی که فرزند ریچارد پایپز، تاریخ شناس دانشگاه هاروارد و همسرش ایرنه بود، در کمبریج بزرگ شد. والدین وی هر دو از خانواده های یهودی لهستان بودند. این زوج در سال ۱۹۴۴ در ایالات متحده با هم آشنا شدند و ازدواج کردند که دانیل حاصل آن است. پایپز مقطع پیش دبستانی خود را در هاروارد گذراند و پس از آن به مدارسی خصوصی رفت که بخشی از آن در خارج از کشور بود. وی در پاییز سال ۱۹۶۷ وارد دانشگاه هاروارد شد. پایپز که در آن زمان پدرش هنوز در این دانشگاه استاد بود، در ۲ سال اول حضورش در دانشگاه ریاضیات خواند، اما در این باره گفته است: "من زیاد باهوش نبودم، به همین دلیل تصمیم گرفتم که تاریخدان شوم."[۲۲] وی در سال ۱۹۶۸ به صحرای بزرگ آفریقا و در سال ۱۹۶۹ به صحرای سینا رفت تا علایقش نسبت به زبان عربی را بسنجد و برای سنجش دیدگاه هایش درباره جهان اسلام به نیجریه و تونس سفر کرد و پس از آن رشته اش را به تاریخ خاورمیانه تغییر داد.[۲۳] وی به مدت ۲ سال به مطالعه زبان عربی و خاورمیانه پرداخت و در سال ۱۹۷۱ مدرک لیسانس خود را در رشته تاریخ اخذ کرد. عنوان تز وی "گفتمان اسلامی در قرون وسطی: آفرینش جهان در ابدیت، مطالعه غزالی"[۲۴] بود. او پس از فارغ التحصیل شدن در سال ۱۹۷۱ تقریبا دو سال در قاهره زندگی کرد و زبان عربی را آموخت. پایپز بر جنگی تمام عیار علیه تروریسم به منظور به چالش کشیدن کشورهایی نظیر ایران و سوریه پافشاری می کند فعالیت در دانشگاه پایپز در سال ۱۹۷۳ به هاروارد بازگشت و در سال ۱۹۷۸ مدرک دکتری را در رشته تاریخ اسلام اخذ کرد.[۲۵] رساله دکتری وی نهایتا در سال ۱۹۸۱ به اولین کتاب وی با عنوان اسلام و سربازان برده[۲۶] مبدل شد. وی ۶ سال در خارج از کشور به مطالعه پرداخت که ۳ سال آن در مصر بود. وی در این مدت کتابی با موضوع زبان عربی محاورهای مصر نوشت که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. وی در اواخر دهه هشتاد، رشته خود را از مطالعات اسلامی قرون وسطایی به اسلام مدرت تغییر داد.[۲۷] پایپز بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ در دانشگاه شیکاگو به تدریس تاریخ جهان پرداخت. پس از آن و در سال ۱۹۸۳ به هاروارد رفت و مدت ۱ سال در این دانشگاه به تدریس رشته تاریخ پرداخت. وی در سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ به تدریس سیاست و استراتژی در دانشگاه نیروی دریایی مشغول بود. پایپز از سال ۱۹۸۳ به عضویت ستاد برنامهریزی وزارت خارجه درآمد.[۲۸] پس از دانشگاه پایپز پس از سال ۱۹۸۶ تقریبا از دانشگاه بازنشسته شد. البته وی در سال ۲۰۰۷ به عنوان استاد مدعو رشته ای را با عنوان "روابط بین الملل: اسلام و سیاست" در دانشکده سیاست عمومی دانشگاه پپرداین[۲۹]، تدریس کرد.[۳۰] پایپز در مصاحبه ای در مجله هاروارد گفته بود: "من سیاست ساده یک راننده کامیون را دارم، نه سیاست پیچیده دانشگاهی را. دیدگاه من با موسسات تحصیلات تکمیلی سازگار نیست."[۳۱]؛ پایپز از سال ۱۹۸۶ به بعد برای بسیاری از اندیشکده ها کار می کند. پایپز از سال ۱۹۸۶ به بعد برای بسیاری از اندیشکده ها کار می کند عقاید سیاسی و اسلام هراسی: پایپز که از بسیاری از اقدامات نومحافظه کاران و ائتلاف لیکود پشتیبانی کرده است؛ بوسیله پروژه قرن آمریکایی جدید از هرگونه تلاشی که دولت جرج بوش را به منظور ملحق کردن اسرائیل به جنگ تمام عیار علیه تروریسم در خاورمیانه و در پی حملات ۱۱ سپتامبر تحت فشار قرار می داد، حمایت کرد.[۳۲] وی یکی از اعضای هیئت مدیره ائتلاف لیکود در نشست اورشلیم (جروزالیم سامیت) و نیز یکی از اعضای کمیته آمریکایی برای لبنانی آزاد[۳۳] بوده است. وی همچنین از محققان سابق مؤسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن[۳۴] است که از لابی قدرتمند کمیته امور عمومی اسرائیل و آمریکا(آیپک) منشعب شده است. پایپز بسیاری از تمایلات اسلام هراسانه خود را در مقاله ای در نشنال ریویو[۳۵] (ژانویه ۲۰۱۰) که در آن به تعریف و تمجید از گرت ویلدرز[۳۶]، سیاست مدار جنجالی هلندی از جناح راست می پردازد نشان داده است. این سیاست مدار معروفترین فرد در "شیطان" خواندن پیامبر اکرم (ص) بوده و از مسلمانان خواسته است که "اگر دوست دارند در این کشور بمانند نصف قرآن را دور بریزند و از بین ببرند". پایپز مقاله خود را با ادبیاتی تند و با نوعی کینه و دشمنی به منظور رد اتهامات ویلدرز و اینکه او را (به اشتباه) به دادگاه کشانده اند به رشته تحریر درآورد؛ وی در این مقاله اعلام کرد "شانه به شانه ویلدرز علیه این دادخواهی ایستاده" و "مشکلات ناشی از اختلافات سیاسی را نمی پذیرد".[۳۷] به علت اتخاذ چنین مواضع تند و غیر منطقی بسیاری پایپز را که نظریه پرداز دکترین اسرائیل ـ محوری می باشد به علت حمایت بی شرمانه از سیاستمدارانی که آشکارا با عناصر یهودی در اروپا در ارتباط است مورد انتقاد قرار داده اند. الی کلیفتون[۳۸] تحلیلگر خبرگزاری اینترپرس[۳۹] در رابطه با این موضوع نوشت: "حمایت پایپز از ویلدرز اعتبار وی را به عنوان یک مفسر بسیار مطرح در حوزه خاورمیانه تا حد زیادی کاهش داده است". وی در ادامه به این نکته اشاره میکند که پایپز در حمایت از ویلدرز در میان نومحافظه کاران تنها نیست. وی دراین باره می نویسد: "ویلدرز در طی سفرهای مکرر خود به آمریکا از مهمان نوازی فرانک گافنی[۴۰] مدیر مرکز سیاست امنیتی[۴۱]، دیوید هورویتز[۴۲] مدیر مرکز آزادی[۴۳]، و پایپز مدیر اتاق فکر خاورمیانه و همچنین ائتلاف جمهوری خواهان یهودی[۴۴] بهره برده است.[۴۵] این سیاست مدار معروفترین فرد در "شیطان" خواندن پیامبر اکرم (ص) بوده است جانبداری از مداخله آمریکا در خاورمیانه موفقیت های پایپز و دیدگاه هایش زمانی تکمیل شد که در سال ۲۰۰۳ جرج بوش وی را به منظور فعالیت در هیأت مدیره مؤسسه صلح ایالات متحده آمریکا منصوب کرد. یکی از مقاله نویسان بوستن گلوب[۴۶] پیرامون انتخاب وی در این سمت اینگونه اظهار نظر کرد که "اگر هشدارهای پایپز (پیرامون تروریسم اسلامی) مورد توجه قرار میگرفت، شاید هرگز حادثه ۱۱ سپتامبر رخ نمی داد".[۴۷] با این حال تعداد دیگری از ناظران و تحلیلگران استدلال کرده اند که عمل به پیشنهادات و نظرات پایپز می توانست کشور را به جنگ با اکثر کشورهای جهان عرب سوق دهد. برای مثال در سال ۲۰۰۰، او به همراه زیاد عبدالنور و "کمیته آمریکایی برای لبنانی آزاد" گزارشی منتشر کردند و از ایالات متحده خواستند تا سوریه را مجبور به خروج از خاک لبنان کرده و این کشور را از سلاح های کشتار جمعی که احتمالاً در اختیار دارد، خلع سلاح کند. این گزارش تحت عنوان "پایان تجاوز سوریه به لبنان: نقش آمریکا چیست؟" استدلال کرده بود "نفوذ و سلطه سوریه در لبنان کاملاً در تعارض با منافع آمریکا میباشد" و لذا به ایالات متحده آمریکا اعتراض کرده بود که بیش از اینکه به مواجهه با این رژیم فکر کند صرفاً به وعده و وعیدهای توخالی بسنده می کند. این سند علاوه بر استفاده از زور اینگونه استدلال کرده بود: "علی رغم تجربه ویتنام و خاطره وحشتناک کشته شدن تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت... آمریکا به عصر جدید تفوق انکارناپذیر نظامی با قربانیان قابل توجه در میادین جنگ پا گذاشته است. این مسأله بابی را به منظور اتخاذ تصمیم مشابه ای برای وارد عمل شدن برای پلورالیزم و آزادی های در معرض خطر لبنان باز میکند. اما این فرصت ممکن است دیگر حاصل نشود چراکه همزمان با گسترش سلاح های کشتار جمعی، خطرات استفاده از آنها نیز به سرعت افزایش خواهند یافت".[۴۸] در میان امضاهای موجود در تأیید این گزارش، امضای چهره های آینده دولت بوش از جمله الیوت آبرامز[۴۹] ، داگلاس فیث[۵۰]، مایکل روبین، دیوید ورمسر[۵۱] دیده میشد و در ذیل عنوان وزیر خارجه برای امور جهانی[۵۲] نام پاولا دوبریانسکی[۵۳] به چشم میخورد. ریچارد پرل، جین کرکپاتریک[۵۴] ، مایکل لدین و فرانک گافنی نیز سایر امضاکنندگان این گزارش را تشکیل میدادند. وقتی شخصیت های کنگره و رسانه ها، مخالفت خود را از انتصاب پایپز در هیأت مدیره مؤسسه صلح ایالات متحده آمریکا مطرح کردند، دوستان پایپز در حزب نومحافظه کار به سرعت به دفاع از وی برخاستند. به اعتقاد چارلز کراتامر[۵۵]، تحلیلگر روزنامه واشنگتن پست، "حمله به پایپز" مسأله مهمی نبود اما انتصاب وی در این پست "بیانگر وجود سیاست نامعقولی است که پیرامون رادیکالیزم اسلامی شکل گرفته است."[۵۶] به دنبال مخالفتهای جدی سناتورهای دموکرات، جرج بوش سنا را مورد بی اعتنایی قرار داد و در نهایت پایپز را در این منصب قرار داد.[۵۷] پایپز هرگونه تلاشی که دولت جرج بوش را به منظور ملحق کردن رپیم صهیونیستی به جنگ تمام عیار علیه تروریسم در خاورمیانه و در پی حملات ۱۱ سپتامبر تحت فشار قرار می داد، حمایت کرد دیدگاه های افراطی و رادیکال پایپز پایپز در بسیاری از تألیفات خود پیرامون اسلام و جنگ علیه تروریسم از دیدگاه های رادیکالی که بعضاً رنگ و بوی نژادپرستی به خود می گیرد حمایت می کند. او یکبار درباره مهاجران مسلمان گفت: " افراد تیره پوستی هستند که غذاهای عجیبی درست می کنند و استانداردهای بهداشتی را به درستی رعایت نمی کنند".[۵۸] پایپز در رابطه با دلایل حمله به عراق، نظر خود را اینگونه ابراز کرد: "سلاحهای کشتار جمعی دلیل اصلی حمله به عراق نبود. سرکوب وحشتناک در عراق و خطری که از جانب صدام برای همسایگان عراق وجود داشت نیز جزء دلایل اصلی حمله به عراق نبودند. بلکه عملیات نظامی در خاک عراق بیشتر به این نیت بود که آمریکا (در مبارزه با تروریسم اسلامی) به عهد خود وفا کرده و به دنبال تأمین منافع و نتایج دلخواه خود می باشد ... ایالات متحده یا باید به قول خود وفادار بماند و یا آنها را زیر پا نهد. این امر سنت مؤثری است که به نظر میرسد رهبران آمریکا باید بیشتر به آن توجه کنند و از آن استفاده نمایند".[۵۹] وقتی دوره کاری پایپز در مؤسسه ایالات متحده آمریکا برای صلح در سال ۲۰۰۵ به پایان رسید، بوش از اینکه پایپز را بار دیگر در این پست منصوب کند امتناع کرد؛ این اقدام برای بسیاری از تحلیلگران چندان تعجب برانگیز نبود، چرا که همانطور که تحلیلگران گفته اند عدم ابقاء وی به انتقادات مکرر پایپز که مستقیماً دولت بوش را هدف میگرفت برمیگشت و این انتقادات درحالی از سوی وی مطرح میشد که وی در هیأت مدیره این مؤسسه مشغول فعالیت بود. جیم لوب[۶۰] دراینباره نوشت: " پایپز این مؤسسه را با برگزاری کنفرانسی که در آن میزبان مرکز مطالعات اسلام و دموکراسی[۶۱] بود به نابودی کشاند. علاوه بر انتقادات مکرر پایپز به دولت بوش، وی بوش را بدلیل "اعطای مشروعیت" به گروه های مختلف "اسلامی" نظیر مؤسسه عربی آمریکایی[۶۲] بخاطر اجازه دادن به نمایندگان ایشان برای شرکت در جلسات کاخ سفید و سایر جلسات دولت و نیز شکست در شناسایی "اسلام رادیکال" به عنوان "دشمنان" آمریکا در جنگ علیه تروریسم مورد انتقاد قرار داد".[۶۳] در اوایل سال ۲۰۰۵ میلادی او پیشنهاد تأسیس مؤسسه ای ضد اسلامی را مطرح کرد؛ به اعقاد وی تأسیس چنین مؤسسه ای نیاز بود "چرا که در بلند مدت ... فعالیت های قانونی گروه های مسلمان به مراتب بیشتر شده و چالش های بوجود آمده از آن حتی میتواند بیشتر از اقدامات غیر قانونی آنها باشد". او همچنین مرکز پلورالیزم اسلامی[۶۴] را نیز گسترش داد؛ این مرکز به استناد وبسایتش "اندیشکده ای است که نفوذ زندگی مسلمانان آمریکا را بواسطه مرتبط دانستن ایشان با گروههای نظامی اسلامی به چالش می کشد".[۶۵] مرکز پلورالیزم اسلامی علی الظاهر در واکنش به نفوذ جنبش وهابیت در ایالات متحده آمریکا تأسیس شده است. اهداف این مرکز در رهایی از انحصار لابی وهابی که از قرار معلوم در واشنگتن وجود دارد خلاصه میگردد. بنا به گفته این مرکز لابی وهابی مواردی نظیر شورای روابط آمریکایی ـ اسلامی، جامعه اسلامی آمریکای شمالی[۶۶] ، تراست آمریکایی اسلامی شمال[۶۷]، جامعه دانشجویان مسلمان آمریکا و کانادا[۶۸]، و شورای امور عمومی مسلمانان[۶۹] را دربرمیگیرد. تعدادی از کارشناسان، این سازمانها را مستقل میدانند نه سازمان هایی وهابی و یا وابسته به ایشان. سایر سازمانهایی که مورد استناد قرار گرفته اند بیشتر گروه های سکولار می باشند. از میان این گروه ها و سازمان ها می توان به مؤسسه عربی ـ آمریکایی[۷۰] و کمیته ضد تبعیض عرب آمریکایی[۷۱] اشاره کرد. با این وجود وقتی از بعضی از اعضای مؤسسه درباره گروه های مختلفی که بوسیله این مرکز مورد بررسی قرار می گیرند سؤال میشود، ابراز نگرانی میکنند. علی الاحمد[۷۲]، اولین مدیر تحقیق مرکز این مؤسسه ، به خبرگزاری اینتر پرس گفت اگرچه او از اهداف مؤسسه حمایت می کند، اما از لیست سازمان هایی که توسط این مرکز مورد بررسی قرارگرفته اند شگفت زده شده، چرا که بسیاری از این سازمان ها که به عنوان گروه های وابسته به "لابی وهابی" شناسایی شده اند مستقل از این لابی بوده اند.[۷۳] پایپز در بسیاری از تألیفات خود پیرامون اسلام و جنگ علیه تروریسم از دیدگاه های رادیکالی که بعضاً رنگ و بوی نژادپرستی به خود می گیرد حمایت می کند اتاق فکر خاورمیانه در اوایل دهه ۱۹۹۰، پایپز اتاق فکر خاورمیانه را تأسیس کرد، اندیشکده ای که وظیفه خود را : "در جهت پیشبرد منافع آمریکا در خاورمیانه تعریف می کند ... مؤسسه ای که معتقد است آمریکا در منطقه خاورمیانه منافع حیاتی داشته و بویژه با رژیم صهیونیستی، ترکیه و سایر دموکراسی های درحال ظهور منطقه خاورمیانه دارای روابط وثیقی میباشد و برای حقوق بشر در منطقه خاورمیانه تلاش میکند. این مرکز به دنبال منابع نفتی با ثبات و ارزان قیمت در منطقه خاورمیانه میباشد و علاوه بر این پیشبرد و استقرار صلح در مناقشات و منازعات بین المللی و منطقه ای را دنبال می کند". برنامه "رصد دانشگاه ها" در میان برنامه هایی که این اتاق فکر دنبال می کند میتوان به برنامه مشهور به رصد دانشگاه ها[۷۴] اشاره کرد؛ در این پروژه ردپای پروفسورها و اساتیدی که ضد اسرائیلی، ضد یهودی، طرفدار فلسطین و اسلام هستند دنبال میشود. اینگونه اقدامات توهینی آشکار به آزادی علمی در فضای دانشگاه تلقی شده و تلاشی در جهت خاموش کردن انتقادات موجود به سیاست های آمریکا نسبت به رژیم صهیونیستی و جهان عرب محسوب میشود؛ این پروژه دانشجویان را در کالج ها و دانشگاه ها تشویق میکند تا هر استادی که چنین رفتاری را از خود در کلاس درس بروز داد، سریعاً گزارش دهند. یکی از منتقدان این پروژه، استاد پیشین مطالعات خاورمیانه در دانشگاه استانفورد، جوئل بنین[۷۵] میباشد که درباره این پروژه گفت: " رصد دانشگاه ها به جمع آوری سوابق اساتید و دانشگاه هایی می پردازد که استانداردهای حمایتی عادی و غیر انتقادی از سیاست های جرج بوش و آریل شارون را ملاحظه نمی کنند. چنین تلاش هایی که به منظور خاموش کردن بحث های عمومی پیرامون سیاست های خاورمیانه ای آمریکا و انتقاد به رژیم صهیونیستی صورت می گیرد، توسط شبکه ای از نومحافظه کاران افراطی که با اسرائیلی ها روابط تنگاتنگی دارند افزایش یافته است. این افراد همان حامیان جدی دولت بوش هستند که در سرکوب خیزش فلسطینی توسط آریل شارون منافع نزدیک و مشترکی دارند. همین افراد از طرفداران بسیار تندرو و خشن حمله پیش دستانه آمریکا به خاک عراق می باشند[۷۶]. دو تن از متخصصان روابط بین الملل، جان مرشیمر[۷۷] و استفان والت[۷۸]، در کتاب انتقادی و بحث برانگیز خود پیرامون نقش لابی رژیم صهیونیستی در سیاست خارجی آمریکا بر این باور بودند که رصد دانشگاه ها توسط "یهودیان نومحافظه کاری که از طرفداران تندرو اسرائیل بودند" طراحی شد و "تشویق دانشجویان برای گزارش هرگونه صحبت و رفتاری که میتوانست به عنوان دشمنی و ضدیت با رژیم صهیونیستی تلقی گردد" جزء اهداف آن بود. در حقیقت چنین کاری " تلاشی واضح برای قرار دادن نام چنین افرادی در لیست سیاه و ترساندن و ارعاب چنین کارشناسانی" بود.[۷۹] نگاهی به وبسایت فعال پایپز وبسایت شخصی پایپز[۸۰]، اغلب به چهره ها و سازمان های اسلامی حمله میکند. وبسایت وی به معرفی تألیفات وی نیز می پردازد. تألیفات پایپز بطور مدام در صفحات نشریات بسیار تندرو جناح راست همچون نیویورکسان[۸۱] و فرانت پیج مگزین[۸۲] که پروژهای از سوی مرکز آزادی دیوید هورویتز است ـ به مخاطبین معرفی میشود. وبسایت شخصی وی همچنین لینکی به وبلاگ شخصی او دارد. پایپز در این وبلاگ پیرامون مسائلی نظیر عوامل بالقوه و پتانسیل های موجود برای جنگ بین سوریه و اسرائیل و نیز پیامدهای ناگوار افزایش جمعیت اعراب برای اسرائیل به بحث پرداخته است. بعد از فاش شدن توطئه حمله به فورت دیکس[۸۳] در نیوجرسی[۸۴] ، نشنال رویو آنلاین[۸۵] از جناح راست از پایپز و سایر کارشناسان سوال کرد چه درسهایی میتوان از این اتفاقات گرفت، او در جواب گفت: "مهاجرانی که خواستار پناهندگی در غرب هستند باید اعتقادات و نگرش های ایشان در مواجهه با تمدن، مذهب و سیاست غرب هضم شود. حال میخواهد پناهندگان سومالی انگلستان باشند، الجزایری های مقیم فرانسه و یا مهاجران بالکانی آمریکا باشد (ماجرا برمی گردد به تک تیرانداز "دریاچه نمک"[۸۶] که به همراه ۴ تن از ۶ تروریست مظنون فعلی در ماجرای توطئه "فورت دیکس" شرکت داشت)، به اعتقاد وی به این ترتیب مزایا و منافع زندگی جدید به این افراد عرضه میشود سپس با یکسری قواعد و مقررات در جامعه غربی استحاله شده و به اصول شهروندی خودشان که تا حد زیادی تعدیل شده حمله می کنند. این الگوی غیر قابل پذیرش باید به دقت مورد بررسی قرار گیرد تا در آینده از وقوع چنین اتفاقاتی جلوگیری به عمل آید".[۸۷] در می ۲۰۰۶ پایپز جایزه محافظ صهیون[۸۸] را از طرف مرکز رنرت برای مطالعات اورشلیم[۸۹] در دانشگاه بار ایلان[۹۰] اسراییل دریافت کرد.[۹۱] این جایزه که به مهمترین حامی دولت اسرائیل اهدا می شود در سال ۲۰۰۲ به "کراتامر" اهدا شده بود. پایپز و اوباما پایپز که یکی از منتقدان دولت اوباما است، مطالبی را در حمایت از حمله پیشگیرانه علیه ایران، که به عقیده وی در حال آماده شدن برای بمب هسته ای است، نوشته است. وی در سال ۲۰۱۰ اخطار داد که ایران "می تواند با منفجر کردن بمب الکترومناطیس بر فراز ایالات متحده، این کشور را به صورت کامل نابود کند."[۹۲] به نظر پایپز، حمله به ایران می تواند سبب شود که آمریکایی ها "زیر سایه پرچمشان متحد شوند" و همانگونه که "حملات ۱۱ سپتامبر سبب شد که روزهای اولیه پرتنش دولت بوش فراموش شود" حمله به ایران مزایای سیاسی داخلی را برای دولت اوباما به همراه خواهد داشت."[۹۳] دانیل پایپز در وب سایت خود و طی مقالاتی برای روزنامه اورشلیم پست[۹۴] بارها ادعا نموده که باراک اوباما قبلا مسلمان بوده است.[۹۵] وی ادعا نمود که اوباما به نادرستی اظهار کرده که هیچگاه مسلمان نبوده است و اینکه "ستاد تبلیغاتی وی زمانی که اظهار داشت اوباما هیچگاه در یک مسجد دعا نکرده یا این کار را از روی بی اطلاعی انجام داده و یا واقعیت را جعل نموده است."[۹۶] پایپز مقاله ای با عنوان تأیید شد: باراک اوباما اسلام را بجا آورده برای نشریه فرانت پیج[۹۷] نوشت. به نوشته پایپز این مسأله از "اهمیت زیادی" برخوردار است زیرا "بر اساس قوانین اسلامی، اوباما یک مرتد است، یعنی مسلمان سابقی که به یک دین دیگر گرویده و باید اعدام شود" و به عنوان یک رئیس جمهور "این امر می تواند پیامدهای بسیار بزرگی در حوه روابط وی با جهان اسلام داشته باشد."[۹۸] گروه رسانه ها برای آمریکا مهم هستند[۹۹]، یک سازمان لیبرال و دیده بان رسانه ها مقاله پایپز را با عنوان ترویج "کذب و دروغ" توصیف کرد.[۱۰۰] بن اسمیت[۱۰۱]، در مقاله ای در روزنامه پالیتیکو[۱۰۲] بدین اتهامات پاسخ داده و آنها را "حملاتی با مشروعیت ساختگی به مذهب اوباما" توصیف کرده و اعلام داشت که اثر دانیل پایپز "در برهان هایی که ارائه کرده، بسیار گیج کننده است".[۱۰۳] پایپز در برنامه ای در شبکه خبری فاکس نیوز[۱۰۴] ادعا نمود، رشید خالدی زمانی که آمریکا سازمان آزادی بخش فلسطین را یک گروه تروریستی اعلام کرد، عضو آن سازمان بود و اینکه باراک اوباما دارای "روابط مالی" با خالدی بوده و وی یک برنامه جمع آوری کمک های مالی برای ستاد انتخاباتی باراک اوباما را میزبانی نموده است.[۱۰۵] به نظر پایپز، حمله به ایران می تواند سبب شود که آمریکایی ها زیر سایه پرچمشان متحد شوند اسلام رادیکال و میانه رو پایپز سالهاست که از نگرانی خود درباره خطر اسلام "رادیکال" و یا "مبارز" را برای غرب سخن رانده است. او در سال ۱۹۸۵ در نشریه میدل ایست اینسایت[۱۰۶] نوشت: حوزه جاه طلبی های بنیادگرایی افراطی مشکلات عجیبی را به وجود آورده است؛ و حجم بالای حملات به آمریکا یافتن راه حلی فوری برای آن را ضروری می سازد.[۱۰۷] وی در شماره پاییز ۱۹۹۵ نشریه نشنال اینترست[۱۰۸] اینگونه می نویسد: "اکثر غربیان متوجه نیستند، اما به صورت یک طرفه جنگی علیه شان (اروپا و آمریکا) اعلام شده است."[۱۰۹] وی این مطلب را پس از بمب گذاری اوکلاهما به نگارش درآورد؛ روزنامه نگار و محققی بنام استیون امرسون[۱۱۰] پس از این بمب گذاری عنوان کرد، این ماجرا یک "ویژگی برای خاورمیانه" خلق نمود. پایپز با امرسون موافق بود. او به نشریه یو اس ای تودی[۱۱۱] گفت، آمریکا "زیر حمله" است و "بنیادگرایان اسلامی" ما را هدف قرار داده اند.[۱۱۲] چهار ماه قبل از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، امرسون و پایپز در وال استریت ژورنال نوشتند که القاعده در حال برنامه ریزی برای انجام حملات جدیدی علیه آمریکاست و نیروهای ویژه ایرانی در آموزش های پیشرفته، به افراد القاعده در لبنان کمک می کنند؛ آنان در آنجا می آموزند که مثلا چگونه ساختمان های بزرگ را تخریب نمایند."[۱۱۳] بنا به اعتقاد پایپز: "سرزنش اسلام کار اشتباهی است، اسلام مذهبی است با ۱۴ قرن قدمت. اما اسلام مبارز، یک ایدئولوژی تمامیت خواه است که کمتر از یک قرن قدمت دارد. مشکل ما اسلام مبارز است و راه حل آن نیز اسلام میانه رو می باشد."[۱۱۴] پایپز بر این باور است مسلمانان میانه رو "جنبشی بسیار کوچک" اما "شجاع و باجسارت" را شکل داده اند. به عقیده پایپز دولت آمریکا باید این جنبش را ارج نهاده و در توانمندساختنش تلاش نماید، با اعضای آن ملاقات کرده، و برای پیشبرد اهدافشان بودجه اختصاص دهد.[۱۱۵] مسلمانان میانه رو از نظر او مصطفی کمال آتاتورک در ترکیه و محمود محمد طاها، متفکر سودانی می باشند.[۱۱۶] پایپز در مصاحبهای با پیتر روبینسون[۱۱۷] در سال ۲۰۰۸، مسلمانان را به سه گروه تقسیم میکند: "اسلام سنتی" که بیشتر عمل گرا بوده و خشونت طلب نمی باشد. "اسلام گرایی" که خطرناک و مبارزپرور است و آخرین مورد هم "اسلام میانه رو" که به صورت زیرزمینی در جریان است و هنوز تبدیل به جنبشی همگانی نشده است. پایپز خود بر این نکته اذعان دارد که "پس زمینه و اطلاعات دینی" کافی ندارد تا تعیین کند کدام گروه، دقیق ترین و بهترین پیرو قرآن [کریم] بوده و در نیات خود، صادق تر از بقیه اند. پایپز خود بر این نکته اذعان دارد که "پس زمینه و اطلاعات دینی" کافی ندارد تا تعیین کند کدام گروهدقیق ترین و بهترین پیرو قرآن [کریم] بوده و در نیات خود، صادق تر از بقیه اندمسلمانان در اروپا پایپز در سال ۱۹۹۰، در نشریه نشنال ریویوو[۱۱۸] نوشت، "جوامع اروپای غربی هنوز آمادگی پذیرفتن مهاجرت وسیع مردمانی با پوستی قهوه ای که غذاهای عجیبی می خورند و استانداردهای متفاوتی برای پاکیزگی دارند، را ندارد.... مهاجران نگرش های خاصی دارند و با خود، رسوم عجیبی می آورند، اما رسوم مسلمانان بیشتر از بقیه ایجاد مشکل می کند." پس از این سخنان که باعث بحث های جنجالی بسیاری گردید، پایپز نیز بلافاصله با توجیه سخنان خود پاسخ داد: "هدف من نشان دادن طرز تفکر مردمان اروپای غربی بوده و نه ابراز دیدگاه های شخصی ام. در آن نوشته ام[۱۱۹] می بایست عبارات "مردمانی با پوست قهوه ای" و "غذاهایی عجیب" را در داخل گیومه قرار می دادم تا روشن شود که این سخنان عقاید من نبوده و دیدگاه های مردم اروپای غربی می باشد[!]."[۱۲۰] پایپز و مسلمانان آمریکایی بر اساس گزارشی که در نیویورک تایمز به چاپ رسید، پایپز بسیاری از مسلمانان آمریکایی را عصبانی کرده است. چراکه وی معتقد بود باید به مسلمانانی که در دولت و مناصب نظامی حضور دارند، توجهی ویژه داشت، چراکه از لحاظ امنیتی حامل ریسک می باشند. وی همچنین بر این باور است که مساجد فراهم کننده "زمینه ای برای تربیت مبارز" هستند.[۱۲۱] در اکتبر ۲۰۰۱، پایپز در گردهمایی یهودیان آمریکایی گفت: " حضور مسلمانان در آمریکا و ثروت در حال افزایش آنها و بالا رفتن موقعیت اجتماعی شان مرا بشدت نگران ساخته است. عامل نگرانی دیگر من آن است که مسلمانان از سوی یک رهبر اسلام گرا هدایت می شوند که این مسائل دست به دست هم داده و تهدیداتی را متوجه یهودیان آمریکا می سازد."[۱۲۲] نیویورک تایمز نوشت: پایپز در "اتهام زنی" به دبی المنتصر، موثر بود. المنتصر یک زن میانه روی مسلمان بود و پایپز وی را نماینده جنبش "اسلام گرایان قانونمند" می دانست. المنتصر مدیر یک دبیرستان عربی در نیویورک بود. این دبیرستان به یاد دانشمند آمریکایی-عربی مشهور، خلیل جبران نام داشت. المنتصر به خاطر فشارهای وارده از سمت خود استعفا داد. پایپز نام این دبیرستان را "مدرسه" نامید که در غرب به معنای محلی است که در آن آموزش های اسلامی داده می شود؛ هرچند وی بعدها گفت در استفاده از این عبارت کمی "غلو" شده است. پایپز دلائل مخالفت خود را اینطور عنوان می کند: "درک اینکه خشونت و تروریسم چگونه شریعت را بکار می گیرند، کار دشواری است. اما نحوه عملکرد این قبیل سیستم ها بسیار ساده است؛ مثلا سیستم مدرسه، سازمان های مذهبی، دولت، تجارت و امثالهم. از طریق این سیستم ها می توان اسلام را ترویج کرد."[۱۲۳] پایپز شورای روابط اسلام و آمریکا[۱۲۴] را نیز مورد انتقاد قرار می دهد. او می گوید: "این شورا مدافع حزب الله و حماس است و کارمندان و هیات مدیره ای دارد که با تروریسم مرتبطند."[۱۲۵] این شورا در پاسخ به وی نوشت: "گفته های پایپز جنجالی بوده و تنها، هیزم بر آتش تعصب افکنده و به نادیده گرفتن مسائل کمک می کند؛ البته شاید نیت [اصلی] وی نیز همین باشد." در اکتبر ۲۰۰۱، پایپز در گردهمایی یهودیان آمریکایی گفت: " حضور مسلمانان در آمریکا و ثروت در حال افزایش آنها و بالا رفتن موقعیت اجتماعی شان مرا بشدت نگران ساخته است برانگیختن انتقادات فراوان کریستین مک نیل، در مجله نیشن، توضیح داده است که پایپز یک "تبلیغاتچی ضدعرب" است که با "انحرافات، بازی با کلمات، نقل قول های اشتباه و تغییر واقعیت ها برای رسیدن به مقصدش" فعالیت می کند.[۱۲۶] جیمز زوگبی[۱۲۷]، اظهار می کند که پایپز "از تمامی امور مربوط به مسلمانان" متنفر است." کریستوفر هیچنز، یکی از حامیان جنگ عراق و منتقد اسلام سیاسی، نیز پایپز را مورد انتقاد قرار داده و اظهار کرده است که پایپز دستورکاری متعصبانه را پیگیری می کند که "کمک هزینه تحصیلی را با تبلیغات اشتباه گرفته است" و "با کمترین میزان واقعبینی، به دنبال دشمنی های کوچک است."[۱۲۸] دیدگاه های پایپز، زمانی که نمایندگان سعی داشتند با اطاله کلام، مانع از معرفی وی برای شورای موسسه صلح ایالات متحده از سوی رئیس جمهور شوند، دیدگاه های عمومی را به سوی خود جلب کرد.[۱۲۹] سناتور تام هارکین[۱۳۰] توضیح داده است که وی با نظریات پایپز در مورد اسلام "آزار" دیده است و با اینکه "برخی وی را محقق می خوانند ولی وی فردی نیست که بخواهید در موسسه صلح ایالات متحده حضور داشته باشد."[۱۳۱] علاوه بر این، پایپز به عنوان سخنران مدعو در دانشگاه، به بحثهای داخلی رونق می بخشید. زمانی که پایپز در مارس ۲۰۰۵ برای سخنرانی به دانشگاه تورنتو دعوت شد، استادان ، کارکنان و دانشجویان در نامهای اظهار کردند که پایپز "پیشینه ای طولانی در زمینه بیگانه هراسی، نژادپرستی و تبعیض دارد که به سال ۱۹۹۰ باز میگردند."[۱۳۲] مقامات دانشگاه اعلام کردند که در مورد بازدید پایپز از دانشگاه دخالت نخواهند کرد.[۱۳۳] پروفسور جان اسپوزیتو از دانشگاه جرج تاون، پایپز را "یک متخصص باهوش و آموزش دیده با تجربیات فراوان" معرفی میکند، اما با گفتن اینکه "۱۰ تا ۱۵ درصد مسلمانان جهان، جنگ طلب هستند"، پایپز را به "گزینش کردن و تحریف" متهم میکند. پایپز و سیاست خارجی پایپز یکی از حامیان سرسخت جنگ ویتنام بود. زمانی که دانشجویان در دهه ۱۹۶۰ ساختمان مدیریت هاروارد را اشغال کردند تا به این جنگ اعتراض کنند وی در کنار مدیریت جبهه گرفت.[۱۳۴] پایپز در گذشته خود را یک دموکرات می دانست، اما پس از اینکه در سال ۱۹۷۲ جرج مک گاورن[۱۳۵] کاندیدای ضدجنگ، به عنوان نامزد دموکرات ها در انتخابات ریاست جمهوری معرفی شد، او به حزب جمهوری خواه پیوست.[۱۳۶] پایپز از اینکه وی را "نومحافظه کار" خطاب کنند استقبال می کند. وی زمانی گفته بود: "دیگران من را اینگونه می بینند و می دانید، شاید من یکی از آنها هستم.[۱۳۷]" اما در آوریل ۲۰۰۹ و به علت اختلاف نظرهایی که با نومحافظه کاران در اموری چون دموکراسی و عراق پیدا کرد این عنوان را رد نمود و از آن پس خود را یک "جمهوری خواه ساده" نامید.[۱۳۸] پایپز یکی از حامیان سرسخت جنگ ویتنام بود. زمانی که دانشجویان در دهه ۱۹۶۰ ساختمان مدیریت هاروارد را اشغال کردند تا به این جنگ اعتراض کنند وی در کنار مدیریت جبهه گرفت اروپا پایپز در ۱۶ جولای ۲۰۰۲ و طی مقاله ای در نیویورک پست[۱۳۹] اختلاف نظر بین آمریکا و اروپایی ها در حمله به عراق را نشانگر بخشی از یک تغییر بلند مدت دانست نه یک اتفاق موقتی. وی اظهار داشت که اختلافات "در گذر زمان بیشتر خواهند شد" و اینکه "آمریکایی ها باید توجه کمتر و کمتری بدان بکنند" و "برای بدست آوردن متحدین نظامی قوی به خارج از اروپا بنگرند."[۱۴۰] عراق پایپز در سال ۱۹۸۷ دولت آمریکا را تشویق نمود که تسلیحات پیشرفته و اطلاعات نظامی در اختیار صدام حسین، دیکتاتور عراق، قرار دهد تا با موفقیت های ایران که در جنگ با عراق کسب شده بودند، موازنه ایجاد شود.[۱۴۱] وی نوشت: "عراق دارای سبقه ضدیت با آمریکا و صهیونیسم، حمایت از تروریسم و دوستی با شوروی است"، اما "اگر موضع ما نسبت به عراق بر پایه معامله به مثل باشد در این صورت در آینده بلند مدت می توانیم روابط پر ثمری با این کشور داشته باشیم."[۱۴۲] پس از حمله سال ۲۰۰۳ به عراق، پایپز اعلام نمود که هنوز بر توصیه های خود پایبند است. وی این امر را با اتحاد موقتی آمریکا با جوزف استالین طی جنگ جهانی دوم مقایسه نمود.[۱۴۳] در آوریل ۱۹۹۱، زمانی که مباحثی پیرامون مداخله نظامی آمریکا علیه رژیم صدام حسین در جریان بود، پایپز طی مقاله ای در روزنامه وال استریت ژورنال[۱۴۴] در مورد چشم انداز اشغال عراق توسط نیروهای آمریکایی نوشت: "به نظر کاملا رمانتیک می آید، اما مواظب باشید. به مانند اسرائیلی ها در لبنان در نه سال گذشته، نیروهای آمریکایی به سرعت مورد نفرت واقع شدند، شیعه ها بمب گذاری های انتحاری انجام می دهند، کردها به روش های خود ادامه می دهند و دولت های سوریه و ایران نقشه های جدیدی برای خرابکاری در حکمرانی آمریکایی ها پیاده می کنند. ماندن در این کشور بسیار دردناک و ترک آن بسیار تحقیرآمیز خواهد بود."[۱۴۵] در سال ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، پایپز یکی از پشتیبانان اصلی جنگ عراق بود و می گفت که صدام "تهدیدی خطرناک" برای آمریکا است.[۱۴۶] وی در مقاله ای در نیویورک پست که در ۸ آوریل ۲۰۰۳ منتشر شد مخالفت خود را با نگرانی ها و پیش بینی های حسنی مبارک، رئیس جمهور مصر، اعلام نمود. مبارک اعتقاد داشت که "جنگ در عراق عواقب فاجعه باری خواهد داشت... تروریسم افزایش خواهد یافت... سازمان های تروریستی متحد خواهند شد... همه جا ناامن خواهد شد." اما پایپز معتقد بود که: "وضعیتی کاملا متفاوت رخ خواهد داد: جنگ در عراق باعث کاهش تروریسم خواهد شد." پایپز بعدها و در مورد اظهارات خود گفت: "مبارک این موضوع را درست فهمیده بود و من غلط. می توانست طور دیگری باشد اما درگیری بسیار نزدیک نیروهای ائتلاف در عراق، مسلمانان را تحریک کرده و باعث افزایش تروریسم شد."[۱۴۷] مناقشه اعراب و اسرائیل پایپز در مناقشه بین اعراب و اسرائیل جانب اسرائیل را گرفته و یکی از مخالفین تشکیل دولت فلسطینی است. وی طی مقاله ای در نشریه کامنتری[۱۴۸] در آوریل ۱۹۹۰ نوشت: "می تواند یک اسرائیل یا یک فلسطین وجود داشته باشد اما هر دوی آنها نمی شود... جواب آنهایی که سؤال می کنند چرا فلسطینی ها باید از حق داشتن دولت محروم شوند بسیار ساده است: به آنها یک دولت مستقل بدهید تا زنجیره ای از حوادث به هم مرتبط پدید آید و در نتیجه آنها یا این دولت نابود گردد و یا دولت اسرائیل."[۱۴۹] پایپز یک راه حل سه دولتی در این خصوص ارائه می دهد که در آن غزه به مصر و کرانه باختری به اردن واگذار شود.[۱۵۰] وی در سپتامبر ۲۰۰۸ گفت: "فلسطینی ها وجود دولت اسرائیل را نمی پذیرند. تا زمانی که این وضعیت تغییر نکند، هیچ دلیلی برای انجام هیچ نوع مذاکره ای نمی بینم." پایپز در سال ۱۹۸۷ دولت آمریکا را تشویق نمود که تسلیحات پیشرفته و اطلاعات نظامی در اختیار صدام حسین، دیکتاتور عراق، قرار دهد تا با موفقیت های ایران که در جنگ با عراق کسب شده بودند، موازنه ایجاد شود ایران پایپز اخیرا از این ایده حمایت نموده که باراک اوباما "به ارتش آمریکا دستور دهد تا ظرفیت تسلیحات هسته ای ایران را نابود گرداند ... هم اکنون زمان عمل است."[۱۵۱] وی ادعا می کند که اکنون موقعیت آمریکا برای بمباران ایران مساعد است، و اینکه "فقط حکمرانان ایران و عمال آنها هستند که تلاش رژیم این کشور برای ایجاد یک زرادخانه هسته ای بزرگ را انکار می کنند." وی همچنین اظهار می کند که بمباران یکجانبه ایران توسط آمریکا "نیازمند درگیری مستقیم چندانی توسط نیروی زمینی نخواهد بود، تلفات کمی در پی خواهد داشت و از نظر سیاسی نیز قابل تحمل خواهد بود."[۱۵۲] مخالفت پایپز با ایران سابقه ای طولانی دارد. وی در سال ۱۹۸۰ نوشت: "ایران وارد یک اقتصاد فرا نفتی شده است. این کشور تنها صادر کننده بزرگ نفت است که از میلیاردها دلار نفتی چشم پوشی کرده و با ابزار خودش زندگی می کند."[۱۵۳] پایپز از دولت رونالد ریگان به علت رسوایی ایران-کنترا انتقاد کرده و نوشت: "اقدامات آمریکا اعطای دیگر انواع کمک و کاپیتولاسیون به آیت الله را مشروع ساخت."[۱۵۴] پایپز قبلا از این ایده حمایت می کرد که آمریکا از مجاهدین خلق علیه ایران استفاده کند.[۱۵۵] اگرچه سامان مجاهدین خلق از جانب آمریکا، اتحادیه اروپا، کانادا، عراق و ایران به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی شده است، اما پایپز این عمل را به مانند رشوه ای برای حاکمان ایران توصیف می کند. وی می نویسد: "مجاهدین خلق هیچ خطری برای آمریکایی ها و یا اروپایی ها ایجاد نکرده و در ده ها سال گذشته نیز خطری نداشته است. این سامان فقط برای رژیم بدنام، کینه توز و دین سالار تهران خطر محسوب می شود."[۱۵۶] پایپز اخیرا از این ایده حمایت نموده که باراک اوباما "به ارتش آمریکا دستور دهد تا ظرفیت تسلیحات هسته ای ایران را نابود گرداند عربستان سعودی پاپیپز معتقد است که عربستان سعودی نه دوست و نه دشمن آمریکا است، بلکه رقیب این کشور محسوب می شود.[۱۵۷] پایپز معتقد است آنچه که وی به عنوان ارتباط گسترده عربستان سعودی با حادثه مرگ ۳۰۰۰ آمریکایی در ۱۱ سپتامبر معرفی می کند دلیلی است برای اینکه قربانیان و خانواده های آنها از این کشور طلب غرامت نمایند."[۱۵۸] پایپز و کاریکاتورهای دانمارک تحليل گران ماجرای انتشار کاريکاتورهاي اهانت آميز عليه پيامبر اسلام (ص) در سپتامبر ۲۰۰۵ در روزنامه های دانمارک را توطئه برنامه ريزی شده نومحافظه کاران براي زمينه سازي تهاجم به ايران و جلب اروپائيان به اين جنگ ارزيابی می کنند. به اعتقاد بسیاری در اين ماجرا دانيل پايپز نقش مستقيم و در عین حال پشت پرده داشت. کريستوفر بالين[۱۵۹]، روزنامه نگار سرشناس آمريکايی، نوشت: رسوايی کاريکاتورهای ضداسلامی بخشی از پروژه "برخورد تمدن ها" است که نئوکان های صهيونيست پيش مي برند. هدف آن ها ايجاد تعارض مصنوعي ميان به اصطلاح "غرب مسيحی" با دولت ها و مردم مسلمان است. پایپز طی مقاله ای با دفاع از انتشار کاریکاتورهای موهن نوشت: "مسأله کلیدی در نبرد بر سر دوازده کاریکاتور دانمارکی در مورد [حضرت] محمد [ص]، پیامبر مسلمانان این است که آیا غرب به حمایت از این کاریکاتورها و چیزهای دیگر شامل آزادی بیان، ادامه خواهد داد یا مسلمانان روش زندگی خود را به غربی ها تحمیل خواهند کرد؟ در نهایت، هیچ گونه مصالحه ای وجود نخواهد داشت: غربی ها یا تمدن خود، شامل حق کفرگویی، را حفظ خواهند کرد و یا نه."[۱۶۰] پایپز مسلمانان را به جهت اعتراض بدین کاریکاتورها دورو می خواند و ادعا می کند که آنها به طور مداوم به یهودیت، مسیحیت، هندوئیسم و بودائیسم اهانت می کنند اما دین و پیامبر خود را از این اعمال مبرا می دانند. وی عذرخواهی برخی کشورها از مسلمانان را محکوم و عدم عذرخواهی کشورهای دیگر چون آلمان، فرانسه و نروژ را ستود. منابع و مأخذ -------------------------------------------------------------------------------- [۱] Washington Institute for Near East Policy [۲] U.S. Committee for a Free Lebanon [۳] New York Post [۴] Jerusalem Post [۵] Naval War College [۶] Foreign Policy Research Institute [۷] Project for the New American Century [۸] Jerusalem Summit [۹] Middle East Forum [۱۰] (USIP) U.S. Institute of Peace [۱۱] Department of Defense [۱۲] Militant Islam Reaches America (۲۰۰۲) [۱۳] The Rushdie Affair: The Novel, the Ayatollah, and the West (۱۹۹۰) [۱۴] In the Path of God: Islam and Political Power (۱۹۸۳) [۱۵] Muslim immigrants in the United States (۲۰۰۲) [۱۶] Syria Beyond the Peace Process (۱۹۹۵) [۱۷] Greater Syria: The History of an Ambition (۱۹۹۰) [۱۸] Greater Syria: The History of an Ambition (۱۹۹۰) [۱۹] The Long Shadow: Culture and Politics in the Middle East (۱۹۹۹) [۲۰] Daniel Pipes Biography, http://www.danielpipes.org/bios/; Middle East Forum, http://www.meforum.org/. [۲۱] Richard Pipes [۲۲] Tassel, Janet (January February ۲۰۰۵). "Militant About "Islamism"". Harvard Magazine. Retrieved May ۱۲, ۲۰۰۸. [۲۳] Ballon, Marc (March ۶, ۲۰۰۷). "Daniel Pipes fights the worldwide threat of Islamism from Malibu". Jewish Journal of Greater Los Angeles. Retrieved May ۱۲, ۲۰۰۸. [۲۴] A Medieval Islamic Debate: The World Created in Eternity, a study of Al-Ghazali [۲۵] Press, Eyal (May ۲۰۰۴). "Neocon man: Daniel Pipes has made his name inveighing against an academy overrun by political extremists.". The Nation. Archived from the original on November ۱۳, ۲۰۰۷. Retrieved August ۱۷, ۲۰۰۷. [۲۶] Slave Soldiers and Islam [۲۷] Press, Eyal (May ۲۰۰۴). "Neocon man: Daniel Pipes has made his name inveighing against an academy overrun by political extremists.". The Nation. Archived from the original on November ۱۳, ۲۰۰۷. Retrieved August ۱۷, ۲۰۰۷. [۲۸] Arabists: The Romance of an American Elite, Kaplan, Robert D., p. ۲۸۷, Simon and Schuster, ۱۹۹۵ [۲۹] Pepperdine University [۳۰] "School of Public Policy Announces ۲۰۰۷ Distinguished Visiting Professor: Daniel Pipes". Pepperdine University. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۳۱] Tassel, Janet (January February ۲۰۰۵). "Militant About "Islamism"". Harvard Magazine. Retrieved May ۱۲, ۲۰۰۸. [۳۲] "Letter to President Bush on Israel, Arafat and the War on Terrorism, April ۳, ۲۰۰۲ http://www.newamericancentury.org/Bushletter-۰۴۰۳۰۲.htm [۳۳] U.S. Committee for a Free Lebanon [۳۴] Washington Institute for Near East Policy [۳۵] National Review [۳۶] Geert Wilders [۳۷] Daniel Pipes, "Why I Stand with Geert Wilders,” National Review, January ۱۹, ۲۰۱۰, http://article.nationalreview.com/۴۲۱۵۴۴/why-i-stand-with-geert-wilders/daniel-pipes. [۳۸] Eli Clifton [۳۹] Inter Press Service [۴۰] Frank Gaffney [۴۱] Center for Security Policy [۴۲] David Horowitz [۴۳] Freedom Center [۴۴] Republican Jewish Coalition [۴۵] Eli Clifton, "Daniel Pipes Steps Out Of The Closet As An Islamophobe,” Inter Press Service blog, Lobelog.com, January ۱۹, ۲۰۱۰, http://www.lobelog.com/?p=۴۵۷#more-۴۵۷. [۴۶] Boston Globe [۴۷] Jeff Jacoby, "Pipe's Effective Path to Peace," Boston Globe, June ۲۲, ۲۰۰۳. [۴۸] Daniel Pipes and Ziad Abdelnour, "Ending Syria's Occupation of Lebanon: The U.S. Role?" Middle East Forum, ۲۰۰۰. [۴۹] Elliott Abrams [۵۰] Douglas Feith [۵۱] David Wurmser [۵۲] Secretary of State for Global Affairs [۵۳] Paula Dobriansky [۵۴] Jeane Kirkpatrick [۵۵] Charles Krauthammer [۵۶] Charles Krauthammer, "The Truth about Daniel Pipes," Washington Post, August ۱۵, ۲۰۰۳ [۵۷] Jim Lobe, " 'Anti-Islamist' Crusade Gets Organized," Right Web Analysis, International Relations Center, March ۳, ۲۰۰۵. [۵۸] Ibid. [۵۹] Mark Engler, "Hawks Say the Darndest Things," TomPaine.com, July ۱۰, ۲۰۰۳. [۶۰] Jim Lobe [۶۱] Study of Islam and Democracy [۶۲] Arab-American Institute [۶۳] Mark Engler, "Hawks Say the Darndest Things," TomPaine.com, July ۱۰, ۲۰۰۳. [۶۴] Center for Islamic Pluralism [۶۵] Center for Islamic Pluralism, http://www.islamicpluralism.org/. [۶۶] the Islamic Society of North America [۶۷] the North American Islamic Trust [۶۸] the Muslim Students' Association of the United States and Canada [۶۹] Muslim Public Affairs Council [۷۰] Arab-American Institute [۷۱] American Arab Anti-Discrimination Committee [۷۲] Ali al-Ahmed [۷۳] Jim Lobe, "Anti-Islamic Crusader Plants New Seeds," Inter Press Service, February ۲۴, ۲۰۰۵. [۷۴] Campus Watch [۷۵] Joel Benin [۷۶] Joel Benin, "The Israelization of American Middle East Policy Discourse," Department of History, Stanford University, Undated, http://www.stanford.edu/~beinin/Israelization.html. [۷۷] John Mearsheimer [۷۸] Stephen Walt [۷۹] John Mearsheimer and Stephen Walt, "The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy," Harvard Kennedy School Working Paper, March ۲۰۰۶. [۸۰] DanielPipes.org [۸۱] New York Sun [۸۲] FrontPageMagazine.com [۸۳] :Fort Dixفورت دیکس نام تأسیساتی نظامی درایالت نیوجرسی آمریکا است. در سال ۲۰۰۷ گروهی ۶ نفره که همگی آنان مسلمان بودند حمله ای علیه نیروهای نظامی مستقر در این تأسیسات ترتیب می دهند. هدف این گروه از بین بردن هر چه بیشتر نظامیان این تأسیسات بود. این گروه توسط اف بی آی شناسایی شده و در سال ۲۰۰۸ همگی آنها دستگیر و محاکمه می شوند. [۸۴] New Jersey [۸۵] National Review Online [۸۶] Salt Lake City [۸۷] "Jihad in Jersey: A Garden State Reminder that We're at War," Symposium, National Review Online, May ۹, ۲۰۰۷. [۸۸] Guardian of Zion [۸۹] Rennert Center for Jerusalem Studies [۹۰] Bar-Ilan University in Israel [۹۱] Ruthie Blum, "I'm Frustrated Israelis Don't Get to the Point," Jerusalem Post, June ۸, ۲۰۰۶. [۹۲] http://www.nationalreview.com/articles/۲۲۹۰۵۹/how-save-obama-presidency-bomb-iran/daniel-pipes [۹۳] http://www.nationalreview.com/articles/۲۲۹۰۵۹/how-save-obama-presidency-bomb-iran/daniel-pipes?page=۲ [۹۴] Jerusalem Post [۹۵] Obama through Muslim eyes The Jerusalem Post August ۲۵, ۲۰۰۸. Retrieved on December ۲۶, ۲۰۰۸. [۹۶] Was Obma Ever a Muslim? Danielpipes.org December ۲۴, ۲۰۰۷. Retrieved on December ۲۶, ۲۰۰۸. [۹۷] FrontPage Magazine [۹۸] Pipes, Daniel (January ۷, ۲۰۰۸). "Confirmed: Barack Obama Practiced Islam". FrontPage Magazine. http://www.danielpipes.org/article/۵۳۵۴. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۹۹] Media Matters for America [۱۰۰] "Daniel Pipes relied on disputed LA Times article to revive Obama-Muslim falsehood". Media Matters for America. January ۲, ۲۰۰۸. http://mediamatters.org/items/۲۰۰۸۰۱۰۲۰۰۰۴. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۰۱] Ben Smith [۱۰۲] The Politico [۱۰۳] Ben Smith: The Muslim smear version ۲.۰ The Politico December ۳۰, ۲۰۰۷. Retrieved on December ۲۶, ۲۰۰۸. [۱۰۴] Fox News Network Hannity's America Fox News, May ۳۱, ۲۰۰۸. Retrieved on December ۲۶, ۲۰۰۸. [۱۰۵] [۱۰۶] Middle East Insight [۱۰۷] Pipes, Daniel (March/April ۱۹۸۵). ""Death to America" in Lebanon". Middle East Insight. http://www.danielpipes.org/article/۲۶۶. Retrieved March ۱, ۲۰۰۸. [۱۰۸] National Interest [۱۰۹] Pipes, Daniel (Fall ۱۹۹۵). "There Are No Moderates: Dealing with Fundamentalist Islam". National Interest. http://www.danielpipes.org/article/۲۷۴. Retrieved March ۱, ۲۰۰۸. [۱۱۰] Steven Emerson [۱۱۱] USA Today [۱۱۲] Press, Eyal (May ۲۰۰۴). "Neocon man: Daniel Pipes has made his name inveighing against an academy overrun by political extremists.". The Nation. Archived from the original on November ۱۳, ۲۰۰۷. http://web.archive.org/web/۲۰۰۷۱۱۱۳۰۷۱۶۴۴/http://findarticles.com/p/articles/mi_hb۱۳۶۷/is_۲۰۰۴۰۵/ai_n۶۳۸۲۷۶۹. Retrieved August ۱۷, ۲۰۰۷. [۱۱۳] Emerson, Steven; Daniel Pipes (May ۳۱, ۲۰۰۱). "Terrorism on Trial". Wall Street Journal. http://www.danielpipes.org/article/۳۸۱. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۱۴] Tassel, Janet (January February ۲۰۰۵). "Militant About "Islamism"". Harvard Magazine. http://www.harvardmagazine.com/on-line/۰۱۰۵۴۰.html. Retrieved May ۱۲, ۲۰۰۸. [۱۱۵]Pipes, Daniel (April ۱۷, ۲۰۰۷). "Bolstering Moderate Muslims". New York Sun. http://www.danielpipes.org/article/۴۴۲۶. [۱۱۶] Pipes, Daniel (May ۸, ۲۰۰۷). "A Million Moderate Muslims on the March". New York Sun. http://www.danielpipes.org/article/۴۴۹۷. [۱۱۷] Peter Robinson [۱۱۸] National Review [۱۱۹] Whitaker, Brian (September ۱۰, ۲۰۰۱). "US pulls plug on Muslim websites". The Guardian. http://www.guardian.co.uk/technology/۲۰۰۱/sep/۱۰/internetnews.worlddispatch. [۱۲۰] Pipes, Daniel (November ۱۹, ۱۹۹۰). "The Muslims are Coming! The Muslims are Coming!". National Review. http://www.danielpipes.org/article/۱۹۸. Retrieved March ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۲۱] Stevenson, Richard (April ۲۸, ۲۰۰۳). "For Muslims, a Mixture Of White House Signals". The New York Times. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=۹F۰۷E۵DE۱۳۳DF۹۳BA۱۵۷۵۷C۰A۹۶۵۹C۸B۶۳. Retrieved November ۲۹, ۲۰۰۷. [۱۲۲] Ferguson, Barbara. "Daniel Pipes Continuing His Campaign Against Muslims". Arab News. http://www.arabnews.com/?page=۴ion=۰&article=۵۹۶۱۲&d=۲۷&m=۲&y=۲۰۰۵. [۱۲۳] Elliot, Andrea (April ۲۷, ۲۰۰۸). "Critics Cost Muslim Educator Her Dream School". The New York Times. http://www.nytimes.com/۲۰۰۸/۰۴/۲۸/nyregion/۲۸school.html?_r=۱&ref=nyregion&oref=slogin. Retrieved May ۳, ۲۰۰۸. [۱۲۴] Council on American-Islamic Relations [۱۲۵] Daniel Pipes; Sharon Chadha (Spring ۲۰۰۶). "CAIR: Islamists Fooling the Establishment". Middle East Quarterly. http://www.danielpipes.org/article/۳۴۳۷. [۱۲۶] McNeil, Kristine (November ۱۱, ۲۰۰۲). "The War on Academic Freedom". The Nation. Retrieved October ۲۱, ۲۰۰۷. [۱۲۷] James Zogby [۱۲۸] Hitchens, Christopher (August ۱۱, ۲۰۰۳). "Pipes the propagandist". Slate. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۲۹] "A Misdirected Attack: Editorial". Los Angeles Times. August ۱۷, ۲۰۰۳. Retrieved May ۱۲, ۲۰۰۸. "Keep Us Informed". Campus Watch [۱۳۰] Tom Harkin [۱۳۱] "Daniel Pipes nomination stalled in committee". Baltimore Chronicle. July ۲۳, ۲۰۰۳. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۳۲] Alphonso, Caroline (March ۲۹, ۲۰۰۵). "Visit by pro-Israeli prof causes uproar at UofT". The Globe and Mail. [۱۳۳] "Open Letter". Science for Peace. [۱۳۴] Press, Eyal (May ۲۰۰۴). "Neocon man: Daniel Pipes has made his name inveighing against an academy overrun by political extremists.". The Nation. Archived from the original on November ۱۳, ۲۰۰۷. http://web.archive.org/web/۲۰۰۷۱۱۱۳۰۷۱۶۴۴/http://findarticles.com/p/articles/mi_hb۱۳۶۷/is_۲۰۰۴۰۵/ai_n۶۳۸۲۷۶۹. Retrieved August ۱۷, ۲۰۰۷. [۱۳۵] George McGovern [۱۳۶] Press, Eyal (May ۲۰۰۴). "Neocon man: Daniel Pipes has made his name inveighing against an academy overrun by political extremists.". The Nation. Archived from the original on November ۱۳, ۲۰۰۷. http://web.archive.org/web/۲۰۰۷۱۱۱۳۰۷۱۶۴۴/http://findarticles.com/p/articles/mi_hb۱۳۶۷/is_۲۰۰۴۰۵/ai_n۶۳۸۲۷۶۹. Retrieved August ۱۷, ۲۰۰۷. [۱۳۷] Daniel, Pipes (March ۸, ۲۰۰۵). "A Neo-Conservative's Caution". Daniel Pipes. http://www.danielpipes.org/۲۴۴۷/a-neo-conservatives-caution. Retrieved April ۱۰, ۲۰۰۹. [۱۳۸] Ibid. [۱۳۹] The New York Post [۱۴۰] Daniel, Pipes (July ۱۶, ۲۰۰۲). "Europeans: From Venus?". Daniel Pipes. http://www.danielpipes.org/۴۳۲/europeans-from-venus. [۱۴۱] rabi, Maher (February ۸, ۲۰۰۵). "This is not the way to tackle anti-Semitism". The Age. http://www.theage.com.au/news/Opinion/This-is-not-the-way-to-tackle-antiSemitism/۲۰۰۵/۰۲/۰۷/۱۱۰۷۶۲۵۱۳۵۸۵۵.html?oneclick=true. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۴۲] ">Pipes, Daniel; Mylroie, Laurie (April ۲۷, ۱۹۸۷). "Back Iraq: It's time for a U.S. tilt'". The New Republic. http://www.danielpipes.org/۵۳۳۰/back-iraq. [۱۴۳] A Response to Daniel Pipes. By Irfan Khawaja. praxeology.net Published May ۲۹, ۲۰۰۳. [۱۴۴] Wall Street Journal [۱۴۵] Pipes, Daniel (April ۱۱, ۱۹۹۱). "Why America Can't Save the Kurds". Wall Street Journal with alterations by Daniel Pipes, reprinted on DanielPipes.org. http://www.danielpipes.org/article/۲۰۹. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۴۶] Press, Eyal (May ۲۰۰۴). "Neocon man: Daniel Pipes has made his name inveighing against an academy overrun by political extremists.". The Nation. Archived from the original on November ۱۳, ۲۰۰۷. http://web.archive.org/web/۲۰۰۷۱۱۱۳۰۷۱۶۴۴/http://findarticles.com/p/articles/mi_hb۱۳۶۷/is_۲۰۰۴۰۵/ai_n۶۳۸۲۷۶۹. Retrieved August ۱۷, ۲۰۰۷. [۱۴۷] Pipes, Daniel (April ۸, ۲۰۰۳). "۱۰۰ Bin Ladens on the Way?". New York Post. http://www.danielpipes.org/article/۱۰۵۵. [۱۴۸] Commentary [۱۴۹] Pipes, Daniel (April ۱۹۹۰). "Can the Palestinians Make Peace?". Commentary with alterations by Daniel Pipes, reprinted on DanielPipes.org. http://www.danielpipes.org/article/۱۹۴. Retrieved May ۱۳, ۲۰۰۸. [۱۵۰] Solving the "Palestinian Problem," by Daniel Pipes, Jerusalem Post, January ۷, ۲۰۰۹ [۱] [۱۵۱] Pipes, Daniel (February ۲, ۲۰۱۰). "How to Save the Obama Presidency: Bomb Iran". The National Review. http://www.danielpipes.org/article/۱۰۲۶. [۱۵۲] Pipes, Daniel (February ۲, ۲۰۱۰). "How to Save the Obama Presidency: Bomb Iran". The National Review. http://www.danielpipes.org/article/۱۰۲۶. [۱۵۳] Pipes, Daniel (July ۱۰, ۱۹۸۰). "Iran's Good Fortune". Washington Post. http://www.danielpipes.org/article/۱۰۲۶. [۱۵۴] Pipes, Daniel; Mylroie, Laurie (April ۲۷, ۱۹۸۷). "Back Iraq: It's time for a U.S. tilt'". The New Republic. http://www.danielpipes.org/۵۳۳۰/back-iraq. [۱۵۵] Pipes, Daniel (July ۱۰, ۲۰۰۷). "Unleash the Iranian Opposition". New York Sun with alterations by Daniel Pipes, reprinted on DanielPipes.org. http://www.danielpipes.org/article/۴۷۴۷. Retrieved March ۲۵, ۲۰۰۸. [۱۵۶] Ibid. [۱۵۷] Pipes, Daniel (May ۱۴, ۲۰۰۲). "Saudi Arabia: Not Friend or Foe". New York Post. http://www.danielpipes.org/article/۴۰۱. [۱۵۸] Ruthie Blum: Interview: I watch with frustration as the Israelis don't get the point' Jerusalem Post June ۹, ۲۰۰۶. Retrieved on December ۲۶, ۲۰۰۸. [۱۵۹] Kristopher Ballin [۱۶۰] http://www.danielpipes.org/۳۳۶۰/cartoons-and-islamic-imperialism