آرماگدونپايگاه خبری،اطلاع رسانی آرماگدون 18 شهريور 1397 ساعت 15:11 http://armageddon.ir/vdcf.1dviw6dtjgiaw.html -------------------------------------------------- فصل ایران کتاب خاطرات وزیر خارجه سابق آمریکا / تحولات توافق نامه برجام از زبان جان کری - بخش اول عنوان : تلاش متحدان آمریکا برای برای بمباران تأسیسات هسته‌ای ایران -------------------------------------------------- ایرانی‌ها آن‌قدر اورانیوم غنی‌شده ذخیره کرده بودند که اگر می‌خواستند به سمت ساخت سلاح بروند بتوانند ۸ تا ۱۰ بمب بسازند. آن‌ها تنها چند ماه تا اجرای راکتور پلوتونیوم فاصله داشتند که می‌توانست پلوتونیوم برای استفاده‌ی نظامی جهت ساخت بمب‌های بیشتر تولید کند.ارزیابی کارشناسی ما این بود که ایران می‌تواند در عرض دو تا سه ماه به بمب دست یابد. به همین اندازه خطرناک، بسیاری از قوی‌ترین متحدان ما در منطقه داشتند فعالانه برای بمباران تأسیسات هسته‌ای ایران، در ایالات‌متحده لابی می‌کردند. سال‌ها، نخست‌وزیرها، شاهان و رئیس‌جمهورهای منطقه همگی معتقد بودند آمریکا باید دست به حمله‌ی پیشگیرانه بزند. رفتار منطقه‌ای ایران به‌شدت پرونده‌ی هسته‌ای را پیچیده کرده بود. متن : به گزارش آرماگدون ، جان کری زودتر از آن چه فکرش را می کردیم کتاب مفصل خاطرات خود درباره دوران وزارت خارجه اش را منتشر کرد. او یک فصل از این کتاب را با عنوان جلوگیری از جنگ به برجام و توافق با ایران اختصاص داده است. پایگاه خبری تحلیلی فردا متن این فصل را به مرور منتشر می کند. قسمت اول از این پاورقی را بخوانید: بدیهی است که بسیاری از گفته های جان کری در این کتاب مطابق با واقعیات نیست و صرفا جهت آشنایی با دیدگاه های طرف غربی منتشر می شود. محمدجواد ظریف وزیر امور خارجه ایران وارد اتاقی کوچک و بدون پنجره در جنب سالن شورای امنیت شد، اتاقی که از یک اتاق لباس بزر گ تر نبود. اتاق فقط یک میز داشت و چند تا صندلی. طبق قرار قبلی من در آنجا منتظر نشسته بودم. آن اولین ملاقات بین یک وزیر امور خارجه ی ایالات متحده با یک وزیر امور خارجه ی ایرانی در عرض تقریباً چهل سال گذشته بود. طبق همه ی ارزیابی های متحدانمان ازجمله اسرائیل و متخصصان خودمان، ایران داشت به سوی توانایی داشتن سلاح هسته ای می شتافت. هیچ کس شک نداشت که ایران توانسته بر چرخه ی سوخت هسته ای مسلط شود. از ۱۶۴ سانتریفیوژی که برای غنی سازی اورانیوم در روزهای اول ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش می چرخیدند، ایران در سال ۲۰۱۱ به ۲۷ هزار سانتریفیوژ رسیده بود که ۱۹ هزار تای آن ها در حال کار بودند. ایرانی ها آن قدر اورانیوم غنی شده ذخیره کرده بودند که اگر می خواستند به سمت ساخت سلاح بروند بتوانند ۸ تا ۱۰ بمب بسازند. آن ها تنها چند ماه تا اجرای راکتور پلوتونیوم فاصله داشتند که می توانست پلوتونیوم برای استفاده ی نظامی جهت ساخت بمب های بیشتر تولید کند. ارزیابی کارشناسی ما این بود که ایران می تواند در عرض دو تا سه ماه به بمب دست یابد. به همین اندازه خطرناک، بسیاری از قوی ترین متحدان ما در منطقه داشتند فعالانه برای بمباران تأسیسات هسته ای ایران، در ایالات متحده لابی می کردند. سال ها، نخست وزیرها، شاهان و رئیس جمهورهای منطقه همگی معتقد بودند آمریکا باید دست به حمله ی پیشگیرانه بزند. رفتار منطقه ای ایران به شدت پرونده ی هسته ای را پیچیده کرده بود. ایران موشک آزمایش می کرد، از حزب الله حمایت می کردکه یک سازمان تروریستی بود، در عراق مداخله می کرد و عربستان سعودی را از طریق حمایت از منازعان یمنی تهدید می کرد. البته خطر بزرگی در کار بود. اگر ایالات متحده قصد داشت برنامه ی هسته ای ایران را تحت محدودیت های مناسب دربیاورد و از درگیر شدن در جنگی یک جانبه به تنهایی در خاورمیانه پرهیز کند، می بایست حتماً ابتدا همه ی راه های دیپلماتیک را امتحان کنیم. ما طی سالیان متمادی یاد گرفته ایم که وقتی ما خردمندی و صبر کافی برای ایجاد یک ائتلاف پشتیبانی گسترده از خود نشان دهیم، آمریکا و ارزش های آن قوی تر خواهد بود. این همان کاری بود که ما در زمان بوش اچ دبلیو بوش (بوش پدر) در زمان جنگ خلیج انجام دادیم و همان کاری است که در اجرای راهبرد مقابله با داعش انجام دادیم. ما به خوبی از رفتار ستیزه جویانه ی ایران در منطقه آگاه بودیم. دقیقاً به همین خاطر بود که آن ها را به خاطر فعالیت های موشکی، نقض حقوق بشر و قاچاق اسلحه تحریم کردیم. رئيس جمهور اوباما و همه ی تیم امنیت ملی ما این را می دانست که اگر شبح سلاح هسته ای را از بالای سرمان دور کنیم راحت تر می توانیم با ایران و همه ی مخاطراتی که برای جهان و منطقه دارد برخورد کنیم. ما مجبور بودیم با برنامه ی هسته ای ایران مقابله کنیم. وقتی من و ظریف در آن اتاق ملاقات کوچک در سازمان ملل اولین گفتگوی خودمان را آغاز کردیم، آن واقعیت (لزوم مقابله با برنامه هسته ای) اولین اولویت ذهن من بود. قرار بود آن جلسه یک تبادل نظر کوتاه و خلاصه باشد. من و جواد با هم در آن اتاقِ به اندازه ی کمد لباس به مدت یک ساعت حرف زدیم. من از قبل تا جایی که می توانستم در مورد او از دوستان و همکارانی که با او در سازمان ملل کار کرده بودند چیزهایی فهمیده بودم. مشخص بود او هم همین کار را کرده بود و به کارهای من با عمانی ها و دیگر نمونه هایی از کارهایی که من در منطقه کرده بودم ارجاع می داد. من بلافاصله تحت تأثیر توانایی ظریف در استفاده از اصلاحات زبان انگلیسی قرار گرفتم. تحصیلات آمریکایی او و سال ها حضورش در آمریکا به عنوان نماینده ی ایران در سازمان ملل دانش وسیعی از سیاست آمریکایی در اختیارش گذاشته بود. او کتاب خوان، تحصیل کرده و باهوش بود. او همچنین سخنگویی دقیق و متعهد برای رژيم ایران بود که ما اختلافات اساسی با آن ها داریم. ابتدا گفتگویمان به تعارف و بذله گویی گذشت، در مورد سال هایی که در نیویورک بوده، در سازمان ملل، زندگی اش در ایران و خانواده اش، سیاست هایمان، شغل من و سنا و غیره. بعد رفتیم سر اصل مطلب. من این موضع را روشن کردم که دولت آمریکا آماده است تا در مورد ایران دست به اقدام جدی بزند اما نه احساس عجله و نه اجباری برای رسیدن به یک توافق بر سر برنامه ی هسته ای ایران وجود ندارد. نبود توافق بهتر از یک توافق بد است و ضروری است که ایران آماده باشد که اطمینان دهد که بر اساس استانداردهای آژانس بین المللی انرژی اتمی و فراتر از آن عمل خواهد کرد وگرنه ما وقتمان را تلف خواهیم کرد. او گفت ایران تشنه ی یک معامله نیست و به فتوای آیت الله در سال ۲۰۰۳ اشاره کرده که علناً اعلام کرده بود ایران به سمت سلاح هسته ای نخواهد رفت. من گفتم ما مشخصاً نیاز به یکی از راستی آزماترین (قابل اثبات ترین) توافقات بین المللی داریم که تاکنون به دست آمده است. معلوم بود که هر دوی ما خط قرمزهای مشخصی داریم که نباید از آن ها عبور کرد اما ضمناً هر دوی ما در مورد تلاش برای یافتن راهی روبه جلو جدی بودیم. قبل از اینکه از هم جدا شویم در مورد اهمیت حفظ محرمانگی حرف زدیم. از اول هر دوی ما قبول داشتیم که رابطه ی ما برای حصول موفقیت بسیار ضروری است. ما نیازمند یک خط ارتباطی باز برای ارتباط مستقیم در لحظات حساس بودیم. به همین دلیل در همان جلسه ی اول توافق کردیم از مجادله عمومی از طریق رسانه ها پرهیز کنیم. در عوض تمام تلاشمان را خواهیم کرد که مسائل را خصوصی حل کنیم. رسانه ها به خوبی آگاه بودند که من و ظریف چنین گفتگویی را انجام خواهیم داد چراکه هر دوی ما قرار بود در نشست عمومی ۵+۱ شرکت کنیم گروهی که از قبل برای تمرکز بر برنامه ی هسته ای ایران تشکیل شده بود. ۵+۱ ( پنج عضو دائم شورای امنیت یعنی چین، فرانسه، روسیه، انگلستان و آمریکا به علاوه ی آلمان) و اتحادیه ی اروپا سال ها بود گهگاه با یکدیگر در سطوح پایین تر ملاقات هایی برگزار می کردند تا امکان های رسیدن به توافقی که نگرانی های جامعه ی بین المللی در مورد برنامه ی رو به گسترش هسته ای ایران را برطرف کنند، ارزیابی کنند. ادامه دارد ....